میخوای چی کاره بشی؟

سیّد اولادپیغمبر توی کتاب دید ویلفرد استون و رابرت هوپس دربارهی گوگول گفتهاند:

«همیشه احساس سرما میکرد و برای نوشتن به آن احتیاج داشت.» سیّد گفت: ئه!

توماس مان دربارهی بلاتکلیفی گوته در بیستوپنجسالگی گفت:

«گوته از روی غریزه به خود فرصت میداد.» سیّد معتقد بود وای پسر!

سیّد آدم زودبهخودبگیری بود و در گرفتن همه چیز به خود خیلی تبحر داشت

و کوتاهی نمیکرد.

فوئنتس دربارهی گوگول میگفت این به خودش میگرفت. پوشکین دربارهی گوگول میگفت

این به خودش میگرفت. هویسمانس دربارهی خودش میگفت این به خودش میگرفت.

بلانشو دربارهی کافکا میگفت این به خودش میگرفت. سارتر دربارهی بودلر میگفت

این به خودش میگرفت. کامو دربارهی کازانتزاکیس میگفت این به خودش میگرفت.

نیچه دربارهی داستایوسکی میگفت این به خودش میگرفت.

داستایوسکی دربارهی بالزاک میگفت این به خودش میگرفت.

کوندرا دربارهی هرابال میگفت این به خودش میگرفت. کوفت دربارهی زهرمار میگفت

این به خودش میگرفت. اواخر طوری شده بود که در اقصی نقاطِ عالم ادبیات،

هرکسی دربارهی هرکسی ..خوری میکرد سیّد خودش را در متن ماجرا میدید

و اغلب از کشف آن مشابهت چنان ذوقزده میشد که پا میشد میرفت یک پسکلّهای

به خواهرزادهاش میزد.

دست و پای سیّد در مواقع هیجان نه از عقل، که از غریزهای پرورشنیافته و سخت بدوی،

تبعیت محض میکرد.

از دیگر منابع تامین انرژی و هیجانِ سیّد، برخورد با نویسندگان طنزپردازی بود که پدرشان

کشیش یا مذهبی بودند. کشیش بودن پدر لارنس استرن و بسیاری از طنازان دیگر،

باب نوینی برای همذاتپنداری به روی سیّدی میگشود که پدرش پاپتر از پاپ بود

و خودش در کار یافتن تسکینهای تازه .

خلاصه کارش شده بود اینکه تکههای خود را از توی کتابها جمع کند.

ما میگفتیم سیّد در چه کاری؟ میگفت «خویش را در آثار و احوال دیگران میجویم.»

ما میگفتیم این که کار نشد. حالا واقعن چه شغلی؟

سیّد اولاد پیغمبر میگفت دبستان میخواستم شوفر طیاره بشوم. دبیرستان، مهندس.

دانشگا، معلم توی این ایالتهای شمالی یا اردبیل که مِه دارد و از این شاگردهای مخلصی

که از روی آب رد میشوند و یک زنی در ارتفاع 5500 متری حامله شده و آقا معلم

باید برود از خطر خرس و سرما و اینها نجاتش بدهد.

اخیرن شنفتیم میخواهد خدا بشود تا در خلقت موجوداتی شبیه خود تجدید نظر کند

مبادا تکثیر شوند که آوارگان باری بر دوش بشریتاند.